ไม้ไผ่จับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่พวกเขาสร้าง และแปลงเป็นออกซิเจนจำนวนมาก การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ในการปลูกไผ่เพื่อการค้าในเม็กซิโกแสดงว่า ไม้ไผ่มีความสามารถที่จะจับภาพ 149.9 ตัน CO2 ต่อเฮกตาร์ใน 7 ปีแรกหลังปลูก (เฉลี่ย 21.41 ตัน / ฮา / ปี) ข้อมูลที่เป็นพื้นฐาน และจำเป็นต้องเข้าสู่ระบบสากลของการซื้อขายคาร์บอน
ไม้ไผ่ปล่อย CO2 ติด ตามจะยังคงจับภาพภายในโรงงาน แม้หลังจากที่ใช้ไม้เก็บเกี่ยวมูลค่าเพิ่มผลิตภัณฑ์สำหรับการก่อสร้าง ปูพื้น แผง มันยังคงทำหน้าที่เป็นอ่างล้างคาร์บอนฯลฯ เฮกตาร์หนึ่งผู้ใหญ่ Guadua ไผ่ยังสามารถผลิตชีวมวล 5.8 เท่าเมื่อเทียบกับป่าชนิดอื่น ๆ ส่วนใหญ่
นอกจากนี้ ไม้ไผ่เป็นทรัพยากรยั่งยืน และทดแทน เพราะมันต่อเนื่องกระจาย vegetatively การก่อตัวของป่าเร็วมากเมื่อเทียบกับพันธุ์ไม้อื่น ๆ ส่วนใหญ่ได้ ซึ่งแตกต่างจากพืชป่าไม้เชิงพาณิชย์ที่ต้นไม้ต้องแน่ชัด และปลูกชนิดอื่น ๆ ในไม้ไผ่ ไร่ลำต้นแก่ ๆ เท่านั้นมีการเก็บเกี่ยวในขณะที่ลำต้นที่อายุแตะต้องเหลือผู้ใหญ่ และพัฒนา
ลักษณะเหล่านี้ได้เรียกความสนใจของกลุ่มประเทศอุตสาหกรรม และผลกระทบสิ่งแวดล้อมและศักยภาพของไม้ไผ่เป็นป่าไม้พืชให้ผลผลิตสูง เห็นไม้ไผ่เป็นทางเลือกที่อาจช่วยแก้ปัญหาระดับโลก บางที ที่ค่าใช้จ่ายน้อยเมื่อเทียบกับอื่น ๆ กระบวนการเทคโนโลยีราคาแพง ซึ่งมีความซับซ้อนมากขึ้นเช่นกัน
ควบคุมน้ำและควบคุมการพังทลายของดิน
ไม้ไผ่ควบคุมปริมาณและคุณภาพของน้ำ ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญเมื่อการจัดการลุ่มน้ำ ไม้ไผ่ป่ายังทำหน้าที่สำหรับควบคุมตะกอน พวกเขารูปแบบของผนังที่ป้องกันการสูญเสียของกระแสในแม่น้ำ
นอกจากนี้ ป่าของหลังคาป้องกันการระเหยของกระแสข้อมูล ดังนั้น การกระทบของไม้ไผ่เป็นเถียงไม่ได้ถ้ามันมาถึงการป้องกันลุ่มน้ำที่มีประสิทธิภาพ
ไผ่พืช มีระบบรากและเหง้าของทอทำให้การกู้คืนและอนุรักษ์ดินบนโอบ ภายใต้พื้นดินวางเครือข่ายของเหง้าที่ผูกกัน และป้องกันการพังทลายของดินบนเนินเขาหรือริมฝั่งแม่น้ำ แนะนำให้ปลูกไม้ไผ่ในการควบคุมการพังทลายของดินในพื้นที่ต่อการลาดในกระบวนช้าสูญเสียของดินหรือแผ่นดินถล่ม
ระบบรากทอนี้ทำหน้าที่เป็นเหนียวสำหรับอนุภาค colloidal ทำให้พืชสายพันธุ์สำคัญมากเป็นตัวป้องกันดินใกล้กับแม่น้ำ ในฤดูฝน ไผ่ดูดซับน้ำจำนวนมาก มันเก็บน้ำทั้งสองในเหง้าของมันเช่นในดินและลำต้น ซึ่งหมายความ ว่า ไม้ไผ่มีความจุน้ำสูง ภายหลังเมื่อ เนื่องจากผลกระทบของความเข้มข้น น้ำถูกส่งกลับไปดิน แม่น้ำ และลำธารในช่วงฤดูแล้ง
ใบของพืชไม้ไผ่ป้องกันผลกระทบของหยาดฝน นิยมการกระจายของหยาดฝนที่เป็นอนุภาคขนาดเล็ก งผลให้พื้นน้ำกระจายได้อย่างราบรื่นทั่วบริเวณป่า ถ้าไม้ไผ่ไม่มีอยู่บนเนินเขาหรือเนินเขา ฝนตกหนักจะเกิดปัญหากัดเซาะช้าอาจ
นอกจากนี้ไม้ไผ่ยังเพิ่มจำนวนมากของอินทรีย์กับดิน การมวลขนาดใหญ่ของใบ กิ่ง และก้านแห้งทำให้สารอาหารที่ปั่นจักรยาน อนุรักษ์ความอุดมสมบูรณ์ของดินในทั้งสองด้านของทางกายภาพ และเคมีดังนั้น
